O mnie Oferta Moje kwalifikacje Media Cennik Kodeks Kontakt Pomoc online
 
Gabinet Psychologiczny PRZEŁOM

www.psychologprzelom.pl/test_MMPI.php


Kodeks
Etyczno - Zawodowy Psychologa



Tekst Kodeksu Etyczno-Zawodowego Psychologa w obecnej wersji zatwierdzony został przez Walne Zgromadzenie Delegatów Polskiego Towarzystwa Psychologicznego w 1991 roku. Kodeks ten stanowi podstawow± wykładnię zasad etycznych obowi±zuj±cych członków Polskiego Towarzystwa Psychologicznego , co zostało wyrażone w statucie Towarzystwa.

Psychologia jako profesja i jako dyscyplina naukowa należy do tych dziedzin ludzkiej aktywności, w których centrum zainteresowania i oddziaływań jest człowiek. Relacje interpersonalne nawi±zywane przez psychologa występuj±cego zarówno w roli praktyka jak badacza czy nauczyciela podobnie jak wszelkie relacje międzyludzkie posiadaj± zawsze wymiar etyczny. Relacje te maj± jednak szczególny, niesymetryczny charakter wynikaj±cy z przewagi kompetencji interpersonalnych po stronie psychologa, który dysponuje specjalistyczn± wiedz± i technikami służ±cymi do poznawania innych ludzi i oddziaływania na nich. Rola zawodowa psychologa obejmuje ingerencję w sposób istnienia drugiego człowieka jako indywidualnej i niepowtarzalnej całości, ingerencję, której skutki mog± być nieodwracalne. Te okoliczności decyduj± o znaczeniu przestrzegania zasad etyki zawodowej w działalności psychologów i uzasadniaj± stawianie im wysokich wymagań etycznych.

Naczeln± wartości± dla psychologa jest dobro drugiego człowieka. Celem jego działalności profesjonalnej jest niesienie pomocy innej osobie w rozwi±zywaniu trudności życiowych i osi±ganiu lepszej jakości życia na drodze rozwoju indywidualnych możliwości oraz ulepszaniu kontaktów międzyludzkich.

W badaniach cel ten istnieje w dalszej perspektywie. Kontakt nawi±zywany w celach badawczych, jeśli w swoich założeniach nie ma być pomocny, to w każdym razie nie powinien przynieść uszczerbku osobom uczestnicz±cym w badaniach.

Mimo różnych porz±dków moralnych i światopogl±dowych istnieje zespół podstawowych wartości humanistycznych, które znalazły wyraz w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka ONZ. W swoich czynnościach zawodowych psycholog zawsze powinien respektować te podstawowe wartości, zwłaszcza godność osoby ludzkiej, podmiotowość i autonomię człowieka i jego prawo nieskrępowanego rozwoju. Psycholog uznaje prawo każdego człowieka do kierowania się własnym systemem wartości, dokonywania własnych wyborów, jak również prawo do intymności. Jednocześnie psycholog świadomy jest skutków, jakie przynosi lub przynieść może w przyszłości jego oddziaływanie - ostatecznie powinny to być skutki pomyślne dla odbiorcy lub odbiorców czynności zawodowych psychologa. W każdym przypadku na psychologu ci±ży odpowiedzialność za następstwa kontaktu, jaki w ramach swojej roli zawodowej nawi±zuje z drugim człowiekiem. Granice ingerencji psychologa wyznaczone s± z jednej strony - jego kompetencjami profesjonalnymi, z drugiej strony - celami i oczekiwaniami formułowanymi przez osoby zgłaszaj±ce się po pomoc psychologiczn±.

Współpracuj±c z przedstawicielami innych zawodów, psycholog nie przekracza granic swoich kompetencji i szanuje kompetencje innych specjalistów. Jednocześnie dba o utrzymanie własnej tożsamości zawodowej, respektuje cele i wartości właściwe własnej profesji i wystrzega się identyfikacji z postawami innych specjalistów, jeśli te postawy s± niezgodne z zasadami etycznymi zawodu psychologa. Zasada ta obowi±zuje zawsze, ilekroć psycholog występuje w swojej roli zawodowej, bez względu na to, jakie specyficzne s± cele i zadania instytucji, w której jest on zatrudniony.

W przypadku rezygnacji z wykonywania zawodu psychologa na rzecz innych ról zawodowych ( np. administracyjnych) osoba z wykształceniem psychologicznym nie powinna celowo wykorzystywać zwi±zanej z kierunkiem wykształcenia wiedzy oraz umiejętności poznawania ludzi i oddziaływania na nich w sposób niezgodny z etyk± zawodow± psychologa. Psycholog angażuj±cy się w działalność polityczn± nie powinien wykorzystywać prestiżu zawodu psychologa jako argumentu popieraj±cego prezentowane pogl±dy.

Zasady ogólne

1.   Wykonuj±c czynności zawodowe, psycholog zawsze d±ży do tego, żeby kontakt z nim był pomocny dla drugiego człowieka czy grupy osób. Psycholog z racji swojego zawodu poczuwa się do udzielania pomocy psychologicznej w każdych okolicznościach, gdy zachodzi taka potrzeba.
2.   Psycholog jest świadomy szczególnej odpowiedzialności wynikaj±cej ze specyfiki wykonywanego zawodu. Powinien znać granice swoich kompetencji i nie podejmuje się zadań przekraczaj±cych jego możliwości. Dokłada wszelkich starań, aby zapewnić jak najwyższy poziom wykonywanej pracy.
3.   Przyjmuj±c określon± postawę wobec norm moralnych i obyczajowych w życiu prywatnym psycholog zdaje sobie sprawę, że jego decyzje w sprawach osobistych mog± wpływać na jakość jego czynności zawodowych a także rzutować na zaufanie społeczne do psychologii i psychologów. W społecznych oczekiwaniach zawarte s± przy tym wysokie wymagania dotycz±ce przestrzegania zasad etycznych w życiu prywatnym przez osoby, których rola zawodowa obejmuje oddziaływania na drugiego człowieka.
4.  Obowi±zkiem psychologa jest stały rozwój zawodowy i d±żenie do stałego rozwoju osobistego. Kwalifikacje psychologa powinny odzwierciedlać aktualny poziom wiedzy i technik psychologicznych. Psycholog korzysta z dorobku nauki światowej. Przyjmowanie twierdzeń i metod wypracowanych w innych warunkach społecznych i kulturowych powinna poprzedzać krytyczna analiza możliwości ich wykorzystania w naszych warunkach.
5.   Psycholog ustosunkowuje się twórczo do zastanego dorobku swojej dyscypliny. Przyczynia się do rozwoju wiedzy, ulepszania metod badawczych, narzędzi diagnostycznych i technik terapeutycznych. Jest krytyczny wobec własnych dokonań, rozpowszechniaj±c je ujawnia sposoby dotychczasowej weryfikacji. D±ży do bezstronności i obiektywizmu w ocenie nowych technik oddziaływania psychologicznego i nieprofesjonalnych form pomocy psychologicznej oraz powstrzymuje się od działań utrudniaj±cych ich rozwój, nie maj±c po temu merytorycznych powodów.
6.   Psycholog udostępnia własny dorobek naukowy, przestrzegaj±c zasad odpowiedzialności zawodowej, dobra osoby i dobra społecznego.
7.   Psycholog nie przedstawia niezgodnie z prawd± swojego wykształcenia , kompetencji profesjonalnych i doświadczenia zawodowego.
8.   Psycholog powstrzymuje się od wykonywania czynności zawodowych, jeżeli okoliczności zewnętrzne lub jego własny aktualny stan fizyczny czy psychiczny s± tego rodzaju, że mog± istotnie obniżyć poziom wykonywanej pracy lub zakłócić bezstronność os±du zawodowego.
9.   Relacje między psychologami opieraj± się na wzajemnym szacunku i koleżeństwie, wynikaj±cymi ze wspólnoty wartości i celów, świadomości rangi społecznej wykonywanego zawodu oraz przyjętej na siebie odpowiedzialności zawodowej.
10   Psycholog nie jest obojętny na odstępstwa od zasad etyki zawodowej ze strony innych psychologów. Stwierdzaj±c nieetyczne postępowanie kolegi w sprawach zawodowych lub dowiaduj±c się o takim zachowaniu, psycholog stara się przekonać go o niewłaściwości jego czynów, korzystaj±c gdy trzeba, z pomocy innych kolegów. Jeśli taka interwencja okazuje się nieskuteczna, psycholog zgłasza sprawę do zarz±du oddziału PTP, który określa dalszy sposób jej załatwienia.
11.   Krytyczna ocena pracy i działalności innych psychologów nie powinna mieć charakteru deprecjonuj±cego osobę i w żadnym przypadku nie może służyć do rozgrywek osobistych. Psycholog powstrzymuje się od wydawania takich ocen w obecności osób postronnych, dbaj±c o nie podważanie zaufania do psychologii i psychologów.
12.  Psycholog wykazuje stał± troskę o prestiż i poziom wykonywania zawodu. Nie udostępnia specyficznych technik diagnozy psychologicznej osobom nieprzygotowanym do ich kompetentnego stosowania. Psycholog przeciwstawia się podejmowaniu działalności psychologicznej, a zwłaszcza stosowaniu specyficznych technik diagnostycznych i terapeutycznych przez osoby nie posiadaj±ce kwalifikacji psychologicznych.
13.   Psycholog nie może akceptować warunków pracy, które ograniczaj± jego niezależność zawodow±, a zwłaszcza takich, które uniemożliwiaj± stosowanie zasad etyki zawodowej. Psycholog powinien domagać się poszanowania dla własnej niezależności, bez względu na pozycję jaka zajmuje w hierarchii zawodowej. Każdy psycholog ma obowi±zek występować w obronie niezależności swych kolegów.
14.   Podejmuj±c działalność praktyczn±, psycholog akceptuje fakt, że jego odpowiedzialność zawodowa przybiera wówczas konkretna formę odpowiedzialności za drugiego człowieka, czy grupę osób.

Psycholog jako praktyk

1.   Psycholog powinien wykonywać swoje czynności zawodowe d±ż±c do osi±gnięcia możliwie najwyższego poziomu swej pracy, bez względu na to, kto jest odbiorc± jego czynności i jaki jest jego osobisty stosunek do tej osoby czy osób. W szczególności intencja niesienia pomocy i staranność w wykonywaniu czynności zawodowych przez psychologa nie zależy od takich właściwości klienta /1/, jak: pozycja społeczna, sytuacja , materialna, pogl±dy polityczne, światopogl±d i system wartości, rasa, narodowość i wiek a także charakter problemów wymagaj±cych interwencji psychologicznej.
2.   psycholog powinien poinformować klienta o ewentualnym ryzyku zwi±zanym ze stosowanymi metodami terapeutycznymi oraz o istniej±cych metodach alternatywnych, z uwzględnieniem metod niepsychologicznych. Jeśli psycholog nie jest w stanie udzielić skutecznej pomocy wskutek braku kwalifikacji potrzebnych w danym wypadku lub powstania wadliwej relacji z klientem, kieruje go do innego psychologa lub do innego specjalisty. Psycholog podejmuje się jedynie tych czynności zawodowych, do których posiada kwalifikacje potwierdzone odpowiednim szkoleniem i doświadczeniem praktycznym.
3.   Rozpoczynaj±c pracę, psycholog każdorazowo uzgadnia z klientem cel i zakres swoich oddziaływań oraz zasadnicze sposoby postępowania. Ustalenia te maj± charakter wstępny i mog± ulec zmianie w toku dalszych kontaktów. W przypadku istnienia niezgodności pogl±dów należy d±żyć do uzgodnienia jednolitego stanowiska. Psycholog respektuje system wartości klienta i jego prawo do podejmowania własnych decyzji, nie powinien jednak podejmować się interwencji, jeśli jej cele lub stosowane metody nie byłyby zgodne z jego etyk± zawodow±.
4.   Osoby zgłaszaj±ce się do psychologa nie z własnej inicjatywy zarówno dorośli jak dzieci, (kierowane na badania diagnostyczne lub zabiegi psychokorekcyjne) powinny być przez niego informowane o celu postępowania, stosowanych metodach, wynikach i sposobie ich udostępnienia. Psycholog stara się uzyskać akceptację planowanych czynności zawodowych przez te osoby.
5.   Osoby małoletnia powinny być traktowane w sposób szczególny. Podstawow± zasad± psychologa w pracy z osobami małoletnimi jest ich dobro, co oznacza, że osoby te w kontaktach z psychologiem maja prawa nie mniejsze niż klienci dorośli. Kontakty z psychologiem w żadnym razie nie mog± być realizowane pod presj± ze strony instytucji i osób dorosłych decyduj±cych w imieniu małoletniego. W takim przypadku oraz z razie stwierdzenia naruszenia przez instytucję lub osoby dorosłe dobra małoletniego psycholog ma prawo odmówić współpracy z tymi instytucjami i osobami. Psycholog ma moralny obowi±zek stać w obronie praw małoletniego. Psycholog ma prawo i też obowi±zek respektować decyzję małoletniego jako osoby ludzkiej w zakresie kontaktów z nim.
6.   Osobom korzystaj±cym z diagnozy i terapii psychologicznej psycholog udziela informacji o stosowanych metodach i uzyskanych wynikach, kieruj±c się dobrem tych osób. Psycholog unika postępowania stwarzaj±cego ryzyko zagrożenia wartości cenionych przez klienta a także okazji do błędnej interpretacji podawanych informacji. W wypadkach w±tpliwych psycholog upewnia się, czy informacje zostały właściwie zrozumiane.
7.   Psychologa obowi±zuje przestrzeganie tajemnicy zawodowej. Ujawnienie wiadomości objętych tajemnic± zawodow± może nast±pić jedynie wtedy, gdy poważnie zagrożone jest bezpieczeństwo klienta lub innych osób. Jeśli jest to możliwe, decyzję w tej sprawie należy dokładnie omówić z doświadczonym i bezstronnym koleg±. Materiały poufne powinny być komisyjnie zniszczone, jeżeli zaistniej± warunki groż±ce ich ujawnieniem.
8.   Wnikanie w intymne, osobiste sprawy klienta dopuszczalne jest jedynie w takim zakresie, jaki wynika z celów pomocy psychologicznej.
9.   Współpracuj±c ze specjalistami z innych dziedzin lub korzystaj±c z ich konsultacji (tj. wykonuj±c badanie na ich zlecenie), psycholog udostępnia wyniki własnych badań tylko w takim stopniu, w jakim jest to potrzebne. Informuje przy tym o konieczności utrzymania tych danych w tajemnicy.
10.   Korzystaj±c z pomocy personelu pomocniczego bez pełnych kwalifikacji (np. asystenci psychologiczni, studenci, pielęgniarki itp.) psycholog odpowiada za realizację zasad etyki zawodowej. W szczególności psycholog powiadamia asystentów o obowi±zku bezwzględnego przestrzegania tajemnicy zawodowej, z wyj±tkiem zagrożenia bezpieczeństwa osób, a materiały powierzone asystentom do opracowania zabezpiecza w miarę możliwości przed imienn± identyfikacj±.
11.   Psycholog zachowuje wrażliwość etyczn±, nie unika rozstrzygania konfliktów moralnych, lecz stara się je dostrzegać, dokładnie rozważa sytuację i podejmuje decyzje kieruj±c się własnym rozeznaniem, w oparciu o naczelne wartości etyczne swojego zawodu. Nawet nie akceptuj±c postępowania osoby, psycholog powinien starać się jej pomóc.
12.  Gdy w swoich czynnościach zawodowych psycholog zostanie uwikłany w konflikt interesów, zarówno między osobami, jak między osobami i instytucja, postępuje tak, aby nie spowodować szkody dla którejkolwiek z zainteresowanych stron. Jeśli w grę wchodzi konflikt między interesami osoby i instytucji, psycholog zachowuje bezstronność.
13.  Ogłaszaj±c lub reklamuj±c usługi zawodowe, psycholog rzetelnie przedstawia swoje kwalifikacje i zakres oferowanych czynności.
14.   Psycholog jako psychoterapeuta jest świadomy niebezpieczeństw wynikaj±cych z jego możliwości wpływania na innych ludzi, w zwi±zku z czym poddaje się superwizji lub konsultacji.

Psycholog jako badacz

1.   Psycholog w roli badacza zdaje sobie sprawę z tego, że wyniki badań naukowych nie tylko stanowi± poszerzenie obszaru ludzkiej wiedzy, lecz mog± także być wykorzystane w praktyce społecznej. Psychologia ze względu na sw± bliskośc z życiem społecznym jest t± dziedzin± nauki, której wyniki mog± być nadużywane w celu kształtowania przekonań i zachowania ludzi. Podejmuj±c badania naukowe psycholog starannie rozważa ich stronę etyczn±, a zwłaszcza możliwe pozytywne i negatywne konsekwencje udostępnienia wyników badań i ich wykorzystania w praktyce społecznej.
2.   Psycholog prowadz±cy badania naukowe podejmuje tematy zgodne z wartościami etycznymi swojej profesji, jest odpowiedzialny za dobór metod badawczych umożliwiaj±cych uzyskanie wiarygodnych wyników i za rzetelne przedstawienie rezultatów badań. W sprawach tych psycholog podejmuje decyzje nie ulegaj±c presji osób ani okoliczności.
3.   Podejmuj±c badania z udziałem ludzi, psycholog starannie rozważa zgodność planowanego przedsięwzięcia z ogólnymi zasadami etyki zawodowej. Przy zatwierdzaniu planów badań podległych członków zespołu badawczego, doktorantów czy magistrantów kierownik lub promotor powinien uwzględniać kryteria etyczne. Osoby pracuj±ce pod czyimś kierunkiem również ponosz± odpowiedzialność za stronę etyczn± badań, w tym zakresie, w jakim zależy to od ich własnej decyzji.
4.   Psycholog przestrzega zasady dobrowolności uczestniczenia w badaniach psychologicznych, a także respektuje prawo uczestników do wycofania się w dowolnym momencie z dalszego udziału w badaniach. Jeżeli uczestnicy badań pozostaj± w stosunku zależności wobec prowadz±cego badania jako jego studenci, klienci lub pracownicy, a także wtedy, gdy istnieje możliwość społecznej presji na udział w badaniach, należy szczególnie zadbać o to, aby zasada dobrowolnego udziału nie była naruszona.
5.   Psycholog nie podejmuje badań, które mogłyby narazić osoby uczestnicz±ce na cierpienia lub utratę cenionych wartości. Jeżeli ważne względy poznawcze i praktyczne przemawiaj± za przeprowadzeniem tego rodzaju badań i nie istniej± inne sposoby uzyskania danych, należy bezstronnie rozważyć, czy spodziewane korzyści z badań uzasadniaj± i usprawiedliwiaj± ich prowadzenie. Przed uzyskaniem zgody na udział w badaniach należy w takich wypadkach szczególnie starannie poinformować przyszłych uczestników o ich przebiegu. Uczestnikami takich badań nie mog± być osoby pozostaj±ce w stosunku zależności wobec prowadz±cego badania. Psycholog zobowi±zany jest również podj±ć wszelkie dostępne kroki w celu zminimalizowania przykrości zwi±zanych z badaniami i ich negatywnych skutków dla osób uczestnicz±cych.
6.   Przed rozpoczęciem badań psycholog ma obowi±zek poinformowania uczestników o ich celu, przebiegu, a zwłaszcza o tych aspektach badania, co do których w sposób uzasadniony można oczekiwać, że będ± wpływać na gotowość uczestniczenia oraz wyjaśnić wszystkie inne aspekty badania, o które pytaj± uczestnicy i uzyskać ich zgodę. Jeżeli planuje się zastosowanie urz±dzeń rejestruj±cych zachowanie uczestników badań (kamera, magnetofon albo obserwacja z ukrycia ) bezwzględnie należy o tym poinformować badanych i uzyskać ich zgodę. Dotyczy to zarówno dorosłych jak i dzieci. W wyj±tkowych wypadkach informację te można przekazać po zakończeniu badań, należy jednak wtedy zapewnić badanym możliwość odmowy zgody na wykorzystanie uzyskanych od nich danych.
7.   W każdym przypadku powoływania się na konkretne wyniki badań psycholog usuwa z nich wszystko, co mogłoby się przyczynić do identyfikacji osób uczestnicz±cych.
8.   Posługuj±c się w badaniach zwierzętami, psycholog unika zadawania im cierpień, jeśli ze względu na szczególnie ważne cele badawcze cierpienie zwierzęcia jest nie do uniknięcia, psycholog usilnie d±ży do jego złagodzenia.
9.   Psycholog dba o rzetelne przedstawienie wyników swych badań i stara się zapobiec ich niewłaściwemu wykorzystaniu. Dlatego należy zawsze uwzględniać wyniki, które nie potwierdzaj± hipotez badawczych, istnienie alternatywnych hipotez i alternatywnych sposobów interpretacji wyników oraz ograniczenia zasięgu generalizacji uzyskanych rezultatów. Szczególn± ostrożność należy zachować przy formułowaniu praktycznych wniosków z badań.
10.   Psychologa obowi±zuje prawdziwe i wyczerpuj±ce informowanie o Ľródłach, z których korzystał. Psycholog nie zataja, że korzystał w swoich publikacjach lub pracach badawczych z materiałów innych autorów oraz z pomocy i konsultacji innych osób.
11.   Uczestnicz±c w pracach zespołowych, psycholog respektuje prawa autorskie innych członków zespołu i dba o ochronę własnych praw autorskich. Zasada ta jest szczególnie ważna przy prowadzeniu badań interdyscyplinarnych.
12.   Psycholog nie firmuje swoim nazwiskiem żadnych publikacji lub prac, w których nie brał udziału, ani nie przedstawia swojego udziału w sposób niezgodny z rzeczywistym wkładem wniesionym w te prace.
13.   Psycholog opiniuj±cy prace badawcze innych autorów zdaje sobie sprawę ze znaczenia krytyki naukowej w rozwoju dyscypliny i ci±ż±cej na nim osobistej odpowiedzialności za rzetelność wydawanych ocen. Psycholog nie podejmuje ocen pracy, jeśli istniej± okoliczności uniemożliwiaj±ce wydanie bezstronnej, rzetelnej i kompetentnej oceny.
14.   Psycholog jako członek społeczności akademickiej realizuje naczelne wartości etyczne swojego zawodu, jak godność, podmiotowość i autonomia człowieka. W kontaktach z przedstawicielami innych dziedzin nauki stara się upowszechniać typ relacji oparty na tych wartościach.

Psycholog jako nauczyciel i popularyzator

1.   Psycholog jest świadomy faktu, że ze względu na specyfikę dyscypliny jego osobiste przekonania, wartości i prywatne normy etyczne wpływać mog± na dobór i sposób przekazywania treści dydaktycznych. Występuj±c w roli nauczyciela pokazuj±cego wiedzę psychologiczn±, psycholog powinien zaznaczyć, kiedy prezentuje osobisty punkt widzenia; obowi±zuje go jednak znajomość i rzetelne przedstawienie innych stanowisk.
2.   Przygotowuj±c studentów i absolwentów do praktycznego wykonywania zawodu, należy kłaść nacisk na jego aspekty etyczne, akcentuj±c naczelne wartości etyczne zawodu. Psycholog wykorzystuje konkretne przykłady dla rozwijania wrażliwości etycznej przyszłych psychologów i ich umiejętności rozstrzygania dylematów moralnych towarzysz±cych wykonywaniu czynności zawodowych. Pokazuje i przybliża studentom wzorce etycznego postępowania w sprawach zawodowych.
3.   Psycholog jako nauczyciel, zwłaszcza przy nauczaniu umiejętności praktycznych, zdaje sobie sprawę, że jego postępowanie w stosunku do klientów czy podopiecznych kształtuje postawy zawodowe uczniów.
4.   W zajęciach dydaktycznych, podczas których prowadzone s± demonstracje osób lub wytworów, psycholog unika momentów o charakterze widowiskowo-sensacyjnym. Wszelkie demonstracje powinna cechować dyskrecja i takt. Jeśli demonstracja dotyczy osób, udział w niej powinien być w pełni dobrowolny a osoby uczestnicz±ce powinny być chronione przed jakimikolwiek skutkami ujemnymi. Jeśli pojawi się ryzyko zaistnienia takich skutków, należy demonstrację przerwać.
5.   Zajęcia w charakterze laboratoryjno - ćwiczeniowym dostarczaj±ce uczestnikom okazji do wgl±du we własne problemy emocjonalne mog± być prowadzone jedynie przez psychologów posiadaj±cych odpowiednie przeszkolenie. Psycholog prowadz±cy tego rodzaju zajęcia odpowiada za ich bezpośrednie i odległe skutki i dla uczestników.
6.   Psycholog nie prowadzi żadnego wycinkowego szkolenia dla niepsychologów w zakresie funkcji i prac wymagaj±cych pełnego wykształcenia i kwalifikacji psychologa.
7.   Psycholog w miarę swoich możliwości przeciwdziała nauczaniu psychologii przez osoby nie posiadaj±ce wykształcenia psychologicznego, np. zgłaszaj±c takie fakty do Zarz±du Głównego Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.
8.   Upowszechniaj±c wiedzę psychologiczn±, psycholog dba o zgodność przekazywanych treści ze współczesnym stanem nauki, uwzględnia różnice między hipotezami i dobrze udokumentowanymi twierdzeniami i w sposób rzetelny przedstawia praktyczne możliwości psychologii. Szczególnie starannie psycholog przedstawia te treści, które s± niezgodne z obiegow± wiedz± psychologiczn± lub podatne na różnorakie interpretacje.
9.   Zasady Kodeksu Etyczno-Zawodowego obowi±zuj± wszystkich polskich psychologów. Wstępuj±c do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, psycholog przyjmuje na siebie zobowi±zanie skrupulatnego przestrzegania zasad Kodeksu Etyczno-Zawodowego Psychologa i upowszechniania ich wśród psychologów niezrzeszonych w PTP. Postępowanie członka PTP sprzeczne z Kodeksem Etyczno-Zawodowym poci±ga za sob± sankcje, o których orzeka S±d Koleżeński.

Tekst pochodzi ze strony internetowej Polskiego Towarzystwa Psychologicznego



© Gabinet Psychologiczny PRZEŁOM Żubardzka 4 , 91-032 ŁódĽ , tel. 698 092 159